Τι γίνεται εδώ;

"Απευθύνομαι σε όσους δουλεύουν  με ανθρώπους προσχολικής ηλικίας και διαρκώς ερευνούν το τι και πώς θα παίξουνε μαζί τους" 

"Θέλω να μοιραστώ κάθε σημείο του πραγματικά φανταστικού 

και φανταστικά πραγματικού σύμπαντος που γνώρισα δουλεύοντας μαζί τους "

Δουλεύω 26 χρόνια με παιδιά προσχολικής ηλικίας σε σχολεία,  παιδικούς σταθμούς,   χώρους τέχνης και πολιτισμού, σε οικογένειες, ατομικά, ομαδικά. Όλα τα χρόνια, οι ανάγκες της δουλειάς με ενθάρρυναν να αποκτώ εργαλεία, να σπουδάζω, να μαθαίνω νέα πράγματα, άσχετα άλλα και άρρηκτα συνδεδεμένα με το υποκείμενο της δουλειάς μου, τα παιδιά. 

Γιατί τι σχέση μπορεί να έχει ο σύγχρονος χορός, ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, το θέατρο, η λειτουργία του ντουλαπιού και των υδραυλικών σωλήνων με ανθρώπους ως 3 ή ως 6 ετών; Έχουν. 

Η συνδυαστική και η ανοιχτή σκέψη είναι απαραίτητα στοιχεία ώστε να κατανοήσουμε τα παιδιά και να κινηθούμε έστω παράλληλα και ανάλογα με τις δικές τους ταχύτητες

Ευτυχώς το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του νηπιαγωγείου και πλέον και του προνηπίου ορίζει τη σημασία του διαθεματικού παιχνιδιού και δράσεων. Διακρίνει τους τομείς ανάπτυξης του παιδιού και ταυτόχρονα τους συνενώνει. 

Αναδεικνύει τη σημασία να ανακαλύψουν τα παιδιά  τη λειτουργία της γνώσης, δηλαδή το γιατί χρειάζεται να μαθαίνουν. 

Παράλληλα συνδέει τη γνώση με την έρευνα της πραγματικότητας-του περιβάλλοντος  από το ίδιο το παιδί που ζει μέσα σ αυτό. Το πρόγραμμα του υπουργείου παιδείας είναι μια χαρά, παιδοκεντρικό με έμφαση, πέρα από τη σημαντική παραπάνω διαδικασία που προετοιμάζει τα παιδιά για το δημοτικό,  στη σημασία της ατομικότητα, της προσωπικής ανάπτυξης και της δημιουργίας εκ νέου. Δυστυχώς όμως τα παραπάνω, τις περισσότερες φορές μένουν στη θεωρία. για διάφορους λόγους που δεν βρίσκω λόγο να εξηγήσω τώρα.

                                  Αλλά τουλάχιστον 

για τους ανθρώπους από 4-6 ασχολήθηκαν επιστήμονες, φιλόλογοι, παιδαγωγοί, φιλόσοφοι κλπ. Για τους άλλους ανθρώπους όμως τους ως 3 δεν ασχολείται κανείς. 

Ή ασχολούνται όλοι με παντελώς αντι-λειτουργικό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο χώρος που φιλοξενεί τους συγκεκριμένους ανθρώπους λέγεται σταθμός παιδικός. Σταθμός. Ούτε είναι τυχαίο που οι βρεφονηπιαγωγοί τελειώνουν μια σχολή και έχουν από ελάχιστα ως καθόλου εργαλεία για να  να νιώσουν και να κατανοήσουν τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του κόσμου.

Και είναι οι πιο σημαντικοί, γιατί έχουν μια ιδιαιτερότητα, ένα κοινό χαρακτηριστικό όπου κι αν βρίσκονται  στον πλανήτη και σε κάθε εποχή: ο τρόπος σκέψης τους, έχοντας ελάχιστα δεδομένα και εμπειρίες, διέπεται αυθόρμητα και ενστικτωδώς από τις αρχές των επιστημών και των τεχνών. Αυτό είναι ένα θέμα που θα μοιράζομαι εδώ. Δηλαδή  

με τι, πώς  και γιατί θέλουν να ασχολούνται-να παίζουν αυτοί οι άνθρωποι ώστε να εξελίσσουν τον τόσο σημαντικό τρόπο σκέψης τους. 

Θα ασχοληθώ με το σουρεαλιστικό, παράδοξο, ιδιαίτερο και μοναδικό σκεπτικό τους, γιατί είναι μεγάλη απόλαυση και χαρά  να γίνεται κατανοητό το πώς , αν τους το επιτρέψουμε, οι διαθέσεις και πράξεις τους καθρεφτίζουν μέρος ή ολόκληρο το νόημα της ζωής: 

να κατανοούμε και να απολαμβάνουμε τον κόσμο.

Αυτό θέλουμε όλοι μας σε κάθε μας φάση. Αυτοί το καταφέρνουν πανεύκολα. Αρκεί μια κατσαρόλα με πέτρες και νερό για χαρά και ευτυχία.

   

Γι΄ αυτό κι εγώ δίνω τον πραγματικό κόσμο στα παιδιά σε διάφορους συνδυασμούς και μορφές ώστε να τον ερευνήσουν, να τον διαλύσουν και να τον φτιάξουν πάλι, όπως τους έρθει στο κεφάλι.  

Και αυτό που τους έρχεται στο κεφάλι είναι σχεδόν πάντα μη αναμενόμενο, ξεχωριστό, νέο. Για τα παραπάνω  

οι δράσεις-παιχνίδια που δημιουργώ θέλω να είναι συνδυαστικά, διαθεματικά,  παράδοξα  και ν' ακολουθούν - να καλύπτουν το αντίστοιχο παράδοξο και σουρεαλιστικό σκεπτικό τους. 

Επίσης θα γράψω γι' αυτούς τους ανθρώπους όσα ξέρω, φαντάζομαι και υποθέτω, γιατί βρίσκονται στην πιο σημαντική  για τη ζωή τους φάση ανάπτυξης. 

Ως 3 αναπτύσσεται πιο γρήγορα από ποτέ η αντιληπτική ικανότητα, το πώς σκεφτόμαστε. 

Η διαδικασία νοητικής ανάπτυξης βρίσκεται σε απόλυτη διάδραση με τη συναισθηματική εξέλιξη.

Τα παιδιά δρουν, αντιδρούν, νιώθουν  και ανάλογα με όσα δέχονται ή όχι προσπαθούν να κατανοήσουν όσα βλέπουν μπροστά τους. 

Παράλληλα και ενστικτωδώς  ερευνούν  ποια είναι η η θέση τους μέσα στον κόσμο. Τι ρόλο παίζουν οι ίδιοι;  πόσο τους καταλαβαίνουν; πόσο τους σέβονται; πόσο τους επιτρέπουν να καταφέρουν το σκοπό τους, δηλαδή να κατανοήσουν και να απολαύσουν;

Και κάθε φορά οι απαντήσεις είναι άλλες, γιατί διαρκώς αλλάζουν και μεγαλώνουν πιο γρήγορα από ποτέ.  Όλα αυτά και άλλα τόσα θα έχω την ευκαιρία εδώ να μοιραστώ μαζί σας έχοντας πάντα αφετηρία τα παιχνίδια που σχεδιάζω και υλοποιώ για τα παιδιά.

Συνεπώς απευθύνομαι  σε όσους δουλεύουν με ανθρώπους έως 3 και ενδεχομένως κολλάνε με το τι και πώς να παίξουν με τους μαθητές τους. Θέλω να μοιραστώ το πώς μέσα από το παιχνίδι, οι διαρκείς εντάσεις που προκύπτουν , εξομαλύνονται και τελικά γίνονται δημιουργικές, όταν προσφέρουμε αυτό που έχουν ανάγκη σωματικά, νοητικά και συναισθηματικά. 

Επίσης απευθύνομαι σε γονείς και κηδεμόνες που ζουν και μεγαλώνουν αυτούς τους μοναδικούς τύπους. Ενδεχομένως χρειάζεται να γνωρίζουν το πώς σκέφτονται και ποια θέλουν να είναι η πνευματική και συναισθηματική τους τροφή, δηλαδή το παιχνίδι.

Με χαρά θα συζητάω και θα προτείνω ενδεχομένως λύσεις για παιχνίδια και δράσεις, πανηγύρια και γιορτές. Γι' αυτούς τους ανθρώπους κάθε λεπτό είναι παιχνίδι, δράση και γιορτή. Τα λεπτά είναι πολλά και είναι λογικό κάποιες φορές να μην ξέρουμε τι να τους κάνουμε. Επιδιώκω λοιπόν να δίνω διεξόδους στο πελάγωμα που συχνά μας δημιουργούν οι υπέροχοι αυτού του κόσμου.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση

Μαρία π.