Ποιοι τα έκαναν όλα αυτά; Το "ξεκινήσαμε αντιβίωση" μπορεί να αφορά τη μάνα και τον πατέρα και όλο το σόι. Αλλά το "περπατήσαμε" ή "βγάλαμε την πάνα" αφορά έναν. Άρα το 1ο πληθυντικό είναι παραπλανητικό. Είναι ψέμα.
Γιατί αυτός/ή που περπάτησε, δηλαδή περί των 12-24 μηνών ή αυτός/η που έβγαλε την πάνα δηλαδή περί των 2-3 ετών ακούει κάτι που δε συνάδει επ' ουδενί με την πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητά του. (Όταν ρωτάς έναν άνθρωπο 2-3 ετών τι κάνει, σου απαντά πολύ συγκεκριμένα γι αυτό που κάνει την ώρα που τον ρωτάς,"παίζω", "τρώω" κλπ ή σε κοιτάζει με απορία, γιατί το " τι κάνεις;" είναι ένα άκρως αφηρημένο ερώτημα. Το ξέρουμε, το νιώθουμε το αφηρημένο του ερωτήματος, αλλά για λόγους επικοινωνιακής πολιτικής και έκφρασης το χρησιμοποιούμε.)
Και τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος ακούει από τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής δηλαδή τη μάνα του, να μιλάει διαρκώς για εκείνον σα να μην είναι εκείνος αλλά σα να είναι εκείνος μαζί με εκείνη ή κάποιους άλλους γύρω που κάνουν το ίδιο μ΄ αυτόν, χωρίς να το κάνουν; Και μεγαλώνει έτσι.
Δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά ξέρω ότι αυτό είναι ψέμα που δεν έχει σταματημό. Το 1ο πληθυντικό δε σταματά στην κατάκτηση του ελέγχου των σφιγκτήρων αλλά προχωρά στη διαδικασία μάθησης γραφής και ανάγνωσης, στην έκφραση συναισθημάτων, στην αναζήτηση κοινωνικών δεξιοτήτων και ατελείωτα κλπ.
Η εδραίωση του 1ου πληθυντικού ενώ μιλάμε για 1 άνθρωπο είναι σύγχρονο φαινόμενο και όσο πάει μεγαλώνει. Η βιομηχανία της επιφάνειας και η "πολύτιμη" εικόνα ενός παιδιού σε δημόσια θέα το ενισχύει ποικιλότροπα. Δεν είμαι ειδικός ψυχικής υγείας γι΄ αυτό αναρωτιέμαι τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει μέσα στο παραπλανητικό 1ο πληθυντικό;
Φαντάζομαι- υποθέτω ότι όταν μεγαλώνεις σ' ένα περιβάλλον που μιλάει για κατακτήσεις σημαντικές π.χ. κατάκτηση βαδίσματος στον 13ο μήνα ζωής ή βραβείο ποίησης στο δημοτικό με λόγο παραπλανητικό, συμβαίνει κάτι που δεν μπορεί να συνάδει με τη αλήθεια. Και τι γίνεται στο μυαλό και στο συναίσθημα ενός παιδιού όταν η ευθύνη της επιτυχίας ή αποτυχίας μοιράζεται; Τι γίνεται όταν ο λόγος δε συνάδει με την πράξη; Τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει με την ιδέα ότι δεν είναι 1 αλλά τουλάχιστον 2 άνθρωποι μαζί; Τα ερωτήματα πολλά. Δεν ξέρω.
Κ ιδού είναι το άκρως οξύμωρο σχήμα της εποχής. Από τη μια είμαστε γονείς με ενσυναίσθηση, κάνουμε ψυχοθεραπεία , μαθαίνουμε να αγαπάμε, θέλουμε τα παιδιά μας να είναι αυτόνομα και δημιουργικά, στηλιτεύουμε κάθε μορφή ψυχικής και σωματικής κακοποίησης και την ίδια στιγμή τα παραπλανούμε με τον λόγο μας. Γιατί;;;
Μήπως γιατί δεν μπορούμε να μπούμε πράγματι στη θέση τους;
Αυτή η εποχή της επιφανειακής - βιομηχανικής ενσυναίσθησης με τρομάζει περισσότερο από την προηγούμενη που το κακό ήταν φανερό. Ήξερες με τι να παλέψεις. Έλεγες, μη χτυπάς το παιδί άνθρωπέ μου. Γιατί το τρομάζεις, γιατί θα κάνει το ίδιο ή θα δεχτεί να του το κάνουν άλλοι...κ.α. Τώρα τι να πεις; Μη μιλάς σε 1ο πληθυντικό, γιατί μεγαλώνει και δεν ξέρει αν είναι αυτός ή εσύ ή οι αόρατοι άλλοι;
Το 1ο πληθυντικό καθρεφτίζει έναν μπερδεμένο και παραπληροφορημένο πληθυσμό γονέων για το τι σημαίνει μεγαλώνω το παιδί μου με αγάπη , σεβασμό και ενσυναίσθηση.
Που αντί να μετριάζει το γονεϊκό "εγώ" το γιγαντώνει. Γίνεται χειρότερο και πιο ύπουλο "εγώ" απ αυτό το πατριαρχικό που εμείς μεγαλώσαμε, γιατί είναι κεκαλυμμένο και τα παιδιά δεν μπορούν αυθόρμητα και ενστικτωδώς ν αντισταθούν. Τρώγαμε παντόφλα και τρέχαμε να κρυφτούμε από την επόμενη. Τώρα δεν ξέρουν πότε θα σκάσει, το "γράφουμε διαγώνισμα" ή το "ερωτευτήκαμε" ή και να ξέρουν δεν μπορούν να καλυφθούν γιατί τα λόγια φεύγουν έτσι, χωρίς κανόνες φυσικής, επιτάχυνσης ή βαρύτητας.
Τα παιδιά μας δεν είμαστε εμείς. Τα παιδιά μας περπατάνε, μιλάνε, πάνε σχολείο, κάνουν έρωτα 1η φορά τα ίδια, όχι εμείς. Εμείς τα κάναμε αυτά παλιά. Αν λέμε ότι τα ξανακάνουμε μαζί με τα παιδιά μας κάτι δεν πάει καθόλου καλά , γιατί λέμε ψέματα. Το λέμε ψέματα είναι σίγουρο. Το τι δεν πάει καλά για τον καθέναν είναι προσωπική υπόθεση και να τη λύσει ο καθένας μας στο 1ο ενικό.
Παλεύουμε σε όλους τους τόνους να ειπωθεί η αλήθεια. Να μην κρύβουμε πράμματα. Να λέμε το και το. Μπράβο και χαίρομαι τόοσο γι αυτό. Αλλά από την άλλη το ψέμα συνεχίζει να ρέει μέσα στην οικογένεια σε νέους πολιτισμένους τόνους , αλλά πάντα πίσω από τα παιδιά.
Δεν έχω τη γνώση να αναλύσω σε ψυχο- εκπαιδευτικό βάθος το φαινόμενο του 1ου πληθυντικού ενώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που αγαπάμε και άρα σεβόμαστε. Απλά θα ήθελα να τονίσω ότι χθες περπάτησε ο Κωστής (13 μηνών) και μόνο ο Κωστής, έβγαλε την πάνα η Αντιγόνη και μόνο η Αντιγόνη, το καλοκαίρι πέρασε στις πανελλήνιες η Ελένη και όχι η μάνα της και έκανε έρωτα ο Νικόλας μετά του/της συντρόφου του χωρίς κανέναν άλλον μαζί.
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στους ελεύθερους από την κεκαλυμμένη πατριαρχία γονείς
Μαρία π.
