Γιατί Blue Cronopio;

"Ένας κρονόπιο κατάφερε να κατασκευάσει, όχι χωρίς κάποια δυσκολία, ένα θερμόμετρο ζωής, κάτι μεταξύ θερμόμετρου και τοπόμετρου , μεταξύ αρχειοθήκης και βιογραφικού σημειώματος."

    Το κείμενο αυτό και άλλα στο βιβλίο του Χούλιο Κορτάσαρ 

καθρεφτίζουν τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι έως 3: 

                      Όλα είναι δυνατό να συμβούν και 

                             τίποτα δεν είναι περίεργο

Όπως ένας κρονόπιο, έτσι και τα παιδιά έως 3  δε θα ρωτούσαν ποτέ;

Τι σχέση έχουν τα κλειδιά με την πλαστελίνη;

Γιατί η γάτα είναι στο συρτάρι;

 

Τι θα κάνουμε αύριο; 

Τι ώρα είναι; 

Γιατί έχεις ένα σουρωτήρι στο κεφάλι;

                                                                     

Δε θα ρωτούσαν, γιατί οι άνθρωποι αυτοί, σε κάθε σημείο του πλανήτη, στήνουν καθημερινά ένα δικό τους νοητικό περιβάλλον με μια  ιδιαίτερη, παράδοξη και σουρεαλιστική ματιά απέναντι στην πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει, γιατί πρώτον δε βλέπουν μόνο αισθητηριακά και δεύτερον, γιατί έχουν  ελάχιστες εμπειρίες.  

Έτσι μπορούν πανεύκολα και με την ησυχία τους να δημιουργήσουν προσωπικές εικόνες οι οποίες τις περισσότερες φορές ανατρέπουν τη συμβατική αντίληψη και τη συνήθεια.  "Eναντιώνονται στη συνήθεια γι' αυτό και η έκπληξη στο βλέμμα τους". 

Βάζω  εισαγωγικά γιατί  μεταφέρω σχεδόν αυτούσια λόγια ανάλυσης του λογοτεχνικού έργου του Χούλιο Κορτάσαρ τα οποία άκουσα σε σχετική εκπομπή στο  ραδιόφωνο. https://www.beton7artradio.gr/podcast/libro-libre-3/ 

Η προσέγγιση του λογοτεχνικού του σκεπτικού αμέσως με πήγε αυτόματα στον τρόπο που σκέφτονται τα  παιδιά. 

Σύμφωνα με τους αναλυτές του, ο Κορτάσαρ δε σταματάει να παίζει. Είναι μόνιμα μέσα σε παιχνίδι  λέξεων όχι με σκοπό να ερμηνεύσει το περιβάλλον, αλλά για να δημιουργήσει ένα νέο. Και το καταφέρνει. Το παιχνίδι κυριαρχεί στον λόγο του, αντιτίθεται στην αυτοματοποιημένη ματιά της ζωής και δημιουργεί  διαφορετικά επίπεδα αντίληψης κάθε φόρα. Όπως ακριβώς κάνουν τα παιδιά.

Στο βιβλίο του Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα, οι κρονόπιο , οι φάμα και οι εσπεράνσα είναι πλάσματα - όντα, που δημιούργησε ο ίδιος καταφέρνοντας , σύμφωνα με λογοτεχνικά σχόλια, ν' αποσυνδέσει την  καθημερινότητα από τη συνήθεια. Τα πλάσματα αυτά κάνουν, σκέφτονται, λένε, θέλουν όσα κάλλιστα περνάνε από το μυαλό των παιδιών που ακόμα δε μιλάνε, αλλά σκέφτονται, συνδυάζουν, κάνουν νοητικούς συνειρμούς τέτοιους που, αν μπορούσαν να καταλάβουν το παρακάτω κείμενο, δε θα τους έκανε καμία εντύπωση.  

Προσωπικά με ενέπνευσε να ονομάσω τον συγκεκριμένο χώρο Cronopio.

                                                          ΤΟ ΓΕΥΜΑ                                                                                 

   " Ένας κρονόπιο κατάφερε να κατασκευάσει, όχι χωρίς κάποια δυσκολία, ένα θερμόμετρο ζωής, κάτι μεταξύ θερμόμετρου και τοπόμετρου , μεταξύ αρχειοθήκης και βιογραφικού  σημειώματος.                                                           

     Για παράδειγμα ένας κρονόπιο δεχόταν στο σπίτι του ένα φάμα, έναν εσπεράνσα κι έναν καθηγητή ξένων γλωσσών. Εφαρμόζοντας τις ανακαλύψεις του κατάφερε ο φάμα να γίνει ύπο-ζωή, ο εσπεράνσα παρά-ζωή κι ο καθηγητής ξένων γλωσσών ένδο-ζωή. Όσον αφορά τον ίδιο τον κρονόπιο τον θεωρούσαν, κάπως επιπόλαια, υπέρ-ζωή, αλλά περισσότερο ποιητικά παρά πραγματικά.

   Στη διάρκεια του γεύματος, ο κρονόπιο ευφραινόταν που άκουγε με τους συνδαιτυμόνες να μιλάνε, γιατί όλοι νόμιζαν ότι αναφερόταν στα ίδια πράγματα, Κι όμως αυτό δεν ήταν αλήθεια. Η ενδο-ζωή καταπιανόταν με έννοιες αφηρημένες, όπως το πνεύμα και η συνείδηση που η παρα-ζωή άκουγε, όπως κάποιος ακούει τη βροχή, έργο δύσκολο. Φυσικά η υπο-ζωή ζητούσε το τριμμένο τυρί κάθε λίγο και λιγάκι κι η υπο -ζωή κομμάτιαζε το κοτόπουλο με σαράντα δύο κινήσεις κατά τη μέθοδο του Stanley Fitzsimmons. Μετά το φρούτο οι ζωές χαιρετιόνταν και πηγαίνανε στις δουλειές τους, ενώ στο τραπέζι έμεναν μονάχα σκόρπια κομμάτια θανάτου."

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΚΡΟΝΟΠΙΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΑΜΑ, μτφρ.Ελένη Χαράτση, εκδ., Ύψιλον, 1082

                   

Τα παιδιά υπάρχουν σ' έναν κόσμο πραγματικά φανταστικό και φανταστικά πραγματικό. 

Μια καρέκλα δεν είναι μόνο μια καρέκλα. Μπορεί να είναι τα πάντα, από καπέλο μέχρι βενζινάδικο. Όπως για τον κρονόπιο μια αγριαγκινάρα του πιο εκλεκτού είδους είναι το ρολόι του, που στηρίζεται  απ' το κοτσάνι σε μια τρύπα στον τοίχο... 

Για όλα τα παραπάνω βαφτίζω αυτόν τον χώρο Cronopio. Του δίνω χρώμα μπλε για να ναι διαφορετικό από  του Κορτάσαρ το οποίο είναι πράσινο. 

Το Blue Cronopio  είναι το δικό μου κρονόπιο, γιατί μπορεί να μιλήσει για τους σουρεαλιστικούς κόσμους που μοιράστηκαν ως τώρα και συνεχίζουν  να μοιράζονται μαζί μου οι άνθρωποι ως 3. 

Έτσι σε αυτό το χώρο μπορώ κι εγώ με τη σειρά μου να μοιραστώ το τι περιλαμβάνει, τι σημαίνει και πώς μπορεί να εξελιχθεί αυτός ο πραγματικά φανταστικός και υπέροχος κόσμος τους.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση 

Μαρία π.